[สเตจจบการศึกษา] จดหมายจากจิคาโกะถึงเรียวฮะ

ถึง เรียวฮะซัง

คิตากาว่า เรียวฮะที่ฉันได้ใช้เวลาอยู่ด้วยนั้นเป็นคนที่เต็มไปด้วยความใจดีค่ะ

คำพูดที่เรียวฮะซังเคยพูดไว้ เธอพูดว่า "จนถึงตอนนี้ที่ได้ทำงานมาก็มีช่วงเวลาที่เจ็บปวด ฉันไม่อยากให้เมมเบอร์คนอื่นต้องมาเจอกับความเจ็บปวดแบบที่ฉันเคยเจอ"

ด้วยคำพูดนั้น อย่างเวลาที่เธอเห็นเมมเบอร์รู้สึกประหม่าเพราะติดเซมบัตสึครั้งแรก เธอก็เป็นคนแรกที่เข้าไปถามไถ่ แล้วก็เข้าไปกอด

ตอนที่ฉันได้เลื่อนขึ้นทีม S ก็ด้วย ช่วงที่ฉันอยู่คนเดียวในทีมที่ไม่มีเพื่อนรุ่นเดียวกัน เรียวฮะซังก็เข้ามาคุยด้วย ทำให้สบายใจขึ้นทั้งที่ตัวเองก็เป็นคนขึ้อายแท้ๆ

ตอนแรกฉันคิดว่า "ทำไมถึงได้เซ้าซี้ขนาดนี้นะ" แต่มาคิดดูตอนนี้ ที่ทำไปก็เพื่อจิกะนั่นเอง จิกะที่ทึ่มๆคนนั้นตอนนี้เข้าใจแล้วล่ะ

ถ้ามีคนที่กำลังหนักใจอยู่ก็จะยื่นมือเข้ามาช่วยแม้ต้องเสียสละตัวเอง เรียวฮะซังน่ะใจดีมากๆจนล้นเกินเลย

แต่ว่าไม่ใช่แค่ใจดีนะ เรื่องที่ฉันโดนดุก็มีบ่อย ถ้าบ่นออกมาแม้แต่นิดเดียวก็จะโดนดุหนักมาก รู้สึกว่าทะเลาะกันก็มี แต่ก็เป็นฉันที่อารมณ์เสียเองตลอดเลย เรื่องพวกนั้นต้องขอโทษด้วยที่ทำให้ลำบากนะ

น่าแปลกที่ฉันจำไม่ได้เลยว่าทำไมเราถึงสนิทกัน เมื่อไหร่ที่เราเริ่มไปค้างบ้านกัน เริ่มไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ข้างๆกันตรงนี้ กลายเป็นคนที่อยู่ข้างๆกันเสมอ

ตอนแรกเราเป็นเด็กๆในทีมด้วยกัน วันๆก็เล่นสนุกโหวกเหวกโวยวายตามประสา

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เราก็ได้เป็นลีดเดอร์กับรองลีดเดอร์ของทีม

ถ้าเป็นคนที่เคยเห็นเราตอนเริ่มแรกคงคิดไม่ถึงแน่ๆ เราเคยสบายมากๆเพราะมีพวกรุ่นพี่อยู่ เพราะงั้นพอถึงเวลาที่เราต้องมาอยู่ในฐานะคนคอยสรุปภาพรวมให้ทุกคนแล้วเราไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไง เรื่องที่จะสอนรุ่นน้องก็ไม่สามารถสื่อสารออกไปได้ เราเลยได้คุยกันเรื่องทีมเยอะมาก

เพราะเรียวฮะซังน่ะใจดีมากๆ เลยไม่ใช่คนประเภทที่จะพูดสรุปด้วยคำพูดที่เข้มงวด แต่เธอจะสรุปให้ทุกคน ทีละคนๆด้วยความรัก พวกเรารุ่นน้องคอยมองแผ่นหลังนั้นอย่างดีเลย

พอมองย้อนกลับไปในช่วงที่เรียวฮะซังลำบากมากที่สุดในฐานะลีดเดอร์ จิกะเองช่วยอะไรไม่ได้เลย ทั้งการรับฟังเรื่องของเรียวฮะซัง ทั้งเรื่องที่อยู่ข้างๆเวลาที่ลำบาก ทั้งเวลาที่หนักใจฉันก็ไม่สามารถให้คำปรึกษาอะไรได้เลย

เพราะในทีมมีรุ่นพี่น้อย รุ่นพี่ที่จะปรึกษาด้วยได้ก็มีน้อย พอคิดว่าเธอต้องรับภาระคนเดียวมากมาย ฉันก็รู้สึกผิดมาก

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ใช่แค่ความกดดันของลีดเดอร์แต่ยังมีความกดดันในฐานะเอซและเซนเตอร์ด้วย ไหนจะเป็น MC ในรายการต่างๆ เธอต้องแบกรับความกดดันมากมาย ถึงอย่างนั้นเรียวฮะซังก็ไม่เคยแสดงความอ่อนแอออกมาให้ทั้งรุ่นน้องและฉันเห็นเลย ทั้งๆที่เข้ามาเป็นไอดอลเพราะชอบไอดอล แต่พอได้เป็นแล้วกลับมีเรื่องที่ยากลำบากมากกว่าเรื่องสนุกๆ

คนที่อยู่ข้างหน้าก็มีเรื่องที่กังวลสำหรับคนที่อยู่ข้างหน้า คนที่อยู่ข้างหลังก็มีเรื่องที่กังวลสำหรับคนที่อยู่ข้างหลัง ไม่มีใครหรอกที่ไม่มีเรื่องให้กังวล

ไม่ว่าใครก็มุ่งที่จะก้าวขึ้นไปให้สูงขึ้น ความกังวลจึงเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำให้ทุกคนยอมรับ ไม่ได้มีเฉพาะคำพูดดีๆ คำพูดที่ทำให้เสียใจก็มีเยอะ

เธอรับมันมาด้วยใจทีละอย่างๆ เป็นอีกครั้งที่ฉันคิดว่าเรียวฮะซังน่ะผ่านอะไรมาเยอะจริงๆ แต่ว่าเรื่องนี้ฉันว่าแฟนๆของเรียวฮะซังแล้วก็ตัวเรียวฮะซังเองรู้ดีที่สุด

ฉันมีความสุขจริงๆที่ได้ทำงานในฐานะทีม S อยู่ทีมเดียวกันมาตลอด แม้ว่าได้แค่นั้นจะสุดยอดแล้วก็ตาม แต่ถ้าให้พูด ฉันอยากให้เราติดเซมบัตสึ SKE48 ด้วยกันนะ

เพราะเราอยู่ด้วยกันตลอด สำหรับจิกะแล้ว เรียวฮะซังที่ทำงานในฐานะเซมบัตสึน่ะเจิดจ้ามากๆเลย

ฉันพยายามด้วยความคิดว่าสักวันตัวเองจะได้ไปอยู่ที่จุดนั้นบ้าง จนในที่สุดเมื่อถึงเวลาที่จิกะทำได้แล้ว แต่ในบรรดาเมมเบอร์ที่ได้ร้องซิงเกิ้ลนั้นกลับไม่มีเรียวฮะซังอยู่ด้วย

คำพูดที่พูดในตอนนั้นว่า "จนกว่าเรียวฮะจะกลับมาติดเซมบัตสึ ช่วยเป็นเซมบัตสึต่อไปด้วยนะ" ฉันเชื่อนะ ทั้งๆที่ฉันเชื่อคำๆนั้นแท้ๆ พอฉันพูดว่าเรามาติดเซมบัตสึด้วยกันเถอะ เธอก็ยังตอบอยู่เลยว่า "งั้นก็เป็น(เซมบัตสึ)ต่อไปสิ"

ถ้าฉันติดเซมบัตสึในเพลงที่แล้ว เพลง "Stand by you" ล่ะก็นะ...ถึงแม้ตอนนี้มันจะสายไปแล้วที่จะมาเสียดาย แต่ไม่ว่ายังไงฉันก็ยังเสียดาย

จิกะมักจะใช้เวลานานเกินไปเสมอกว่าจะทำความฝันให้เป็นจริงได้ ต้องขอโทษด้วยที่ไม่อาจทำให้ความฝันที่ "ชิปเปอร์" (Zipper ชื่อคู่หูจิกะเรียวฮะ) จะติดเซมบัตสึด้วยกันเป็นจริงได้

มันเหงาจริงๆ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหงา แม้ว่าต่อจากนี้จะยังได้เจอกันอยู่ แต่มันก็เหงาอยู่ดี

พอคิดว่าเดือนหน้าคนที่อยู่ด้วยกันมาร่วมๆ 6 ปีจะไม่อยู่ด้วยแล้ว มันก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่

เรียวฮะซังน่ะเป็นลีดเดอร์ที่เอาใจใส่เมมเบอร์ทุกๆคนมากที่สุดเท่าที่เคยเจอมาเลยล่ะ เป็นคนที่รักทีมมากกว่าใคร ฉันคิดว่าเรียวฮะซังเป็นลีดเดอร์ที่ใจดีที่สุดในโลก

จากนี้ไป ฉันก็อยากจะจับมือเดินข้างๆกันแม้เราจะแก่จนเป็นป้าหน้าย่นก็ตาม

เรียวฮะซัง 7 ปีที่ผ่านมาพยายามมาได้ดีมากเลย จากนี้ก็ขอให้คิดถึงตัวเองมากๆให้เท่ากับที่คอยคิดถึงคนรอบข้าง ให้เท่ากับที่อดทนมาตลอดนะ ถึงตาเรียวฮะซังจะมีความสุขมากๆบ้างแล้ว

ฉันรู้สึกขอบคุณมากจริงๆ มากจนไม่ว่าจะพูดขอบคุณกี่ครั้งก็ไม่พอ

สำหรับจิกะแล้ว เรียวฮะซังเป็นคนที่ฉันอยากให้มีความสุขมากที่สุดในโลก

ไม่ใช่เพื่อนธรรมดา ไม่ใช่เพื่อนสนิท แต่เรียวฮะซังเป็นคู่หูของจิกะล่ะ

ยินดีด้วยที่จบการศึกษาอีกครั้งนะ

จากผู้ที่รักเรียวฮะซังมากจนถึงขั้นหึงหวง มัตสึโมโต้ จิคาโกะ

[Talk] ยูนานะจบการศึกษา

สำหรับแฟนๆแล้ว การจบการศึกษาของไอดอลเป็นเรื่องที่ทั้งสุขและเศร้าไปพร้อมๆกัน
สุขที่ได้เห็นเขาก้าวไปอีกก้าว ไปในเส้นทางที่เขาตัดสินใจเลือกเอง
เศร้าที่เราจะไม่ได้เห็นเขาในฐานะเมมเบอร์วงไอดอลที่เรารักอีกต่อไปแล้ว
เป็นอารมณ์ที่ถ้าไม่ได้มาตามไอดอลก็คงไม่มีวันได้รู้

ที่ผ่านมา SKE มีเด็กที่เป็นดาวรุ่งมากมายหลายคน จบการศึกษาออกไปในขณะที่อนาคตในวงกำลังสดใสแบบสุดๆ
แต่สำหรับเรา คงไม่มีครั้งไหนอิมแพ็คเท่ากับครั้งนี้ ถือเป็นอีกหน้าประวัติศาสตร์ของ SKE เลยก็ว่าได้
เมื่อเด็กที่ถูกวางตัวให้เป็นเอซคนต่อไปของวง เด็กเพียงคนเดียวที่ได้เป็นเซนเตอร์เดี่ยวต่อจากระดับตำนานอย่างจูรินะกับเรนะ เด็กที่ทุกคนมองว่าเป็นอนาคตอันสดใสของ SKE อยู่ดีๆก็ประกาศจบการศึกษาโดยไม่มีวี่แววมาก่อน
ทุกคนก็คงตกใจแล้วก็มีคำถามผุดขึ้นมาเต็มในหัวไปหมดเหมือนๆกัน

มันเกิดอะไรขึ้น? เพราะอะไร?
ทำไมยูนานะถึงทำแบบนี้?
ไหนเคยบอกว่าจะเป็นคนที่พาวงนี้ไปไง?
ไหนที่เคยบอกว่าจะเป็นคนที่เปลี่ยนแปลงอิมเมจของวง?
ไหนที่เคยบอกว่าอยากจะไปนาโกย่าโดมด้วยกัน?
ไหนที่เคยบอกว่าจะไปงานขาว-แดงด้วยกัน?
ไหนที่เคยบอกว่าจะเป็นเซนเตอร์คู่กับราระ?
มันหายไปไหนหมดแล้ว?

เราพยายามจัดการกับความรู้สึกตัวเองอยู่นาน (นานกว่าตอนเรนะโอชิคนแรกของเราแกรดซะอีก)
กว่าจะกล้าเข้าไปอ่านบล็อกของยูนานะที่พูดถึงเรื่องนี้แบบเต็มๆ

[แปล] Ameblog ยูนานะ 2019-02-13 "ความรู้สึกของฉัน"

อ่านไป แปลไป น้ำตาก็ไหลออกมาเอง

แฟนๆอย่างพวกเรานี่มัน ช่างไม่รู้อะไรเลยจริงๆ

ตั้งแต่ได้อ่านบล็อกยูนานะ คำถามในหัวเรามันเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ "เพราะอะไรยูนานะถึงจบการศึกษา?"
แต่มันกลายเป็นคำถามที่เราย้อนถามตัวเองกลับว่า "ที่ผ่านมามองข้ามตัวตนจริงๆของยูนานะมานานแค่ไหน?"

ยูนานะไม่ใช่เด็กที่จะบ่นหรือแสดงอารมณ์อะไรลบๆออกมา
เป็นเด็กจิตใจดีที่ใครอยากให้ทำอะไรก็ทำ แถมยังตั้งใจทำออกมาได้ดีด้วย
ในอีกทางนึง เรามองว่าคงเป็นเพราะยูนานะโตขึ้นแล้ว
มีความคิดเป็นของตัวเอง แล้วก็อยากสลัดภาพบางอย่างทิ้งไป ซึ่งก็อาจเป็นภาพที่พวกเราเองนี่แหละยัดเยียดให้

พวกเราเอาแต่มองว่ายูนานะน่ารัก แต่ไม่เคยสนใจเลยว่าแท้จริงยูนานะอยากเป็นแบบไหน
ช่วงหลังที่น้องตัดผมสั้น เปลี่ยนแนวเป็นชาวร็อค หลายคนกลับคอมเม้นต์ว่าชอบยูนานะที่น่ารักใสๆมากกว่า
พวกเรายัดเยียดความคิดของพวกเราให้น้อง โดยที่ไม่ค่อยสนใจความคิดของตัวน้องเองซักเท่าไหร่

พวกเรามัวแต่คิดว่ายูนานะคือความหวัง คือความฝัน คืออนาคตของวง
พวกเราคาดหวังสูงมากถึงมากที่สุดในตัวเด็กผู้หญิงคนนี้
แต่พวกเราไม่เคยสนใจเลยว่า จริงๆแล้วยูนานะรู้สึกยังไงกับทุกความคาดหวังที่ได้รับมา
พวกเราไม่เคยสนใจเลยว่า ตัวยูนานะต้องแบกรับความกดดันมากแค่ไหน
ไม่ใช่ในฐานะไอดอล แต่ในฐานะเด็กคนหนึ่งที่เข้ามาในวงการนี้โดยที่ไม่เคยชอบหรือรู้จักไอดอลมาก่อนเลยด้วยซ้ำ
ถึงในบล็อกยูนานะจะไม่ได้เขียนออกมาตรงๆ แต่ก็รับรู้ได้ว่ามันคงยากมากสำหรับยูนานะ

เมื่อเราคาดหวังกับอะไรบางอย่างไว้ แล้วผลที่ออกมามันไม่เป็นอย่างที่หวัง ก็ย่อมต้องผิดหวังมากเป็นธรรมดา
แต่ในกรณีนี้เราไม่ได้ผิดหวังกับยูนานะ เราผิดหวังกับตัวเราเองมากกว่าที่ไปตั้งความคาดหวังไว้แบบนั้นโดยไม่ได้ใส่ใจตัวน้องเลย

นึกไม่ถึงจริงๆว่าการชอบไอดอลจะให้ข้อคิดชีวิตอะไรแบบนี้ได้ด้วย

ตอนนี้เรารู้แล้วว่า อะไรก็ได้ ขอแค่ให้ยูนานะมีความสุข
ขอแค่ให้ยูนานะยิ้มได้ออกมาจากใจ
แค่นี้เราก็พอใจแล้ว

ระยะเวลา 3-4 ปีที่ผ่านมา การมียูนานะอยู่ใน SKE สำหรับเราถือเป็นลาภอันประเสริฐแค่ไหนแล้ว (ฮาาาาา)

ก็อย่างที่ยูนานะบอกแหละค่ะว่าในฐานะไอดอลก็ได้ทำสำเร็จลุล่วง จบครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว
เด็กที่ใช้เวลาอยู่ในวงแค่นี้ แต่ถึงขั้นได้ยืนเป็นเซนเตอร์ซิงเกิ้ลหลัก เป็นคนจุดประกายให้วงนี้มันร้อนแรงขึ้นอีกครั้ง
เป็นเด็กมหัศจรรย์จริงๆนั่นแหละ

เราชอบประโยคนึงที่พี่นกเขียนไว้ในบล็อก (พี่นกซึ่งปกติไม่ได้สนิทกับยูนานะขนาดนั้น)
ที่บอกว่า
"(เธอ)จะไม่เป็นจุดเปลี่ยนที่สร้างอะไรบางอย่างให้กับ SKE48 อีกแล้วงั้นเหรอ...แต่บางทีเธออาจเป็นไปแล้วก็ได้"

มันใช่เลย ยูนานะเป็นคนที่สร้างความเปลี่ยนแปลงให้ SKE ไปเรียบร้อยแล้ว

หลังจากนี้ก็อยากให้ยูนานะได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักอย่างมีความสุข อัพโซเชี่ยลบ้าง พอให้ได้เห็นหน้ากัน ให้ได้รู้ว่ายูนานะมีความสุขดี
แค่นี้ก็พอแล้ว

ส่วน SKE ไม่ต้องห่วง
เรายังมีเด็กรุ่นใหม่ที่ร้อนแรงและพร้อมจะขึ้นมายืนเป็นแนวหน้าอยู่อีกเพียบ ขอแค่โอกาสที่เด็กๆจะได้แสดงออก
ถ้าจะให้พูด ก็ต้องบอกว่าสถานการณ์ช่วงนี้ดีกว่าช่วงปี 2016 แบบหน้ามือเป็นหลังมือ
มีรายการเยอะมาก หลากหลายช่องทาง ทั้งฟรีทีวี ทั้งวิทยุ ทั้งสตรีมมิ่งออนไลน์
ก็หวังว่าเด็กๆจะคว้าไว้ได้เมื่อโอกาสมาถึง

จบค่ะ

ปล. เราจะเป็นหนักกับยูนานะมากหน่อย เพราะเห็นน้องมาตั้งแต่เดบิวต์เปิดตัวในงานจับมือ จนขึ้นอันเดอร์ในสเตจทีม S ครั้งแรก จนได้มาถึงตอนนี้ เหมือนเห็นลูกโต
ปล2. ไม่ว่ายูนานะจะอยู่ไหน ยูนานะก็จะเป็นลูกเราเสมอค่ะ
ปล3. ยูราระของพี่.......................................
ปล4. เดี๋ยวจะเอาที่แปลบล็อกเมมเบอร์คนอื่นที่เขียนถึงยูนานะมาลงให้อ่านอีกที

(91)[100%SKE48 Vol.2] แปลบทสัมภาษณ์ดาสุ (สุดะ อาคาริ)

Work Out ทะลุลิมิต DASU BOOT CAMP 

สุดะ อาคาริ

จนถึงตอนนี้ สุดะ อาคาริได้ก้าวข้ามกำแพงมาแล้วหลายกำแพง ไม่ว่ายังไง ช่วงโมเม้นต์ที่เธอคนนี้เปล่งประกายที่สุดก็คือตอนก้าวข้ามลิมิตนั่นเอง ทัศนคติเช่นนี้ ความกล้าเช่นนี้เป็นแรงบันดาลใจให้ผู้คนมากมาย ตอนนี้เป็นอีกครั้งที่สุดะจะท้าทายกับลิมิตใหม่

ไม่ยอมแพ้เด็ดขาด ทั้งสองทางเลย

- เหนื่อยหน่อยนะครับ (หัวเราะ) ไม่ว่ายังไงสุดะซังก็กล้าที่จะท้าทายเรื่องใหม่ๆตลอด ทัศนคติที่มองตรงไปข้างหน้าอย่างนี้ เราก็อยากมีบ้างเหมือนกัน

สุดะ: ขอบคุณมากค่ะ! แต่ว่า...ปกติก็คงไม่ทำอะไรอย่างนี้แน่ ระหว่าง(สัมภาษณ์)นี้อย่าใช้คำที่ยกย่องขนาดนั้นเลยค่ะ (หัวเราะ) แต่ฉันดีใจมากที่ได้รับโอกาสนี้ ตอนนี้รู้สึกว่าเป็นคนที่โชคดีมากเลย ที่จริงฉันคิดว่าตัวเองก็เป็นคนมีกล้ามเนื้อ มีแรงอยู่พอสมควรนะ แต่นี่ทำให้รู้ว่าตัวเองก็ไม่เอาไหนเหมือนกัน

- ไม่ได้เป็นหนักถึงขั้นนั้นซักหน่อย...(หัวเราะ)

สุดะ: ฉันคิดตลอดเลยล่ะว่า “ฉันนี่ ทำอะไรก็ไม่ได้ซักอย่าง” (หัวเราะ) เพราะงั้นเลยรับความท้าทายนี้มาเต็มที่เลยค่ะ

- พูดถึงความท้าทาย สุดะซังเป็นลีดเดอร์ของทีม E ที่เล่นสเตจใหม่ซึ่งไม่มีเพลงของ SKE เลยซักเพลง

สุดะ: จริงๆก็กลัวมากเหมือนกัน เดิมพวกเราคิดเหมือนทีม S ว่าจะเล่นสเตจที่ใช้เพลง SKE เท่านั้น ความจริงก็จัดกลุ่ม setlist เลือกเพลงกันเสร็จแล้วเหลือแค่เรียงลำดับเพลง แต่รู้สึกว่ามันคล้ายกับสเตจทีม S ที่เริ่มเล่นไปก่อนมากๆ ทุกคนก็ตกใจแบบว่า “จริงเหรอ!” (หัวเราะ)

- “ไม่รู้เรื่องเลยนะเนี่ย!?” ใช่มั้ยครับ (หัวเราะ)

สุดะ: เพราะงั้น เลยคุยกันว่า “ถ้าเล่นซ้ำกัน ก็อย่าเลยดีกว่านะ” พอตอนที่ปรึกษากับสตาฟฟ์อีกรอบว่าจะเอาไงดี ตอนนั้นก็มีคนเสนอว่า “ทีมเซอร์ไพรส์ล่ะเป็นไง?” แม้โมเม้นต์นั้นจะตกใจร้อง “เอ๊!!!” ออกมาแต่ก็อยากลองทำดูมากเลยค่ะ การได้ก้าวเข้าไปในที่ๆยังไม่มีใครเคยไปเป็นอะไรที่มีเสน่ห์มากๆ

- นั่นสินะครับ แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกกลัวด้วย?

สุดะ: เพราะเป็นสิ่งที่ไม่มีใครเคยลองทำมาก่อน แล้วก็เป็นสเตจที่มีโอกาสเป็นไปได้น้อยที่สุดด้วยใช่มั้ยล่ะคะ ตอนแรกสุดขนาดท่าเต้นก็ยังไม่รู้ชัดเจนเลย แล้วยังต้องคิดท่าเพิ่มด้วย พวกแสงไฟก็ต้องเซ็ตใหม่หมด เรียกว่าใช้เวลา ใช้แรงไปกับมันเยอะมาก และเหนือสิ่งอื่นใดคือ กังวลว่าแฟนๆจะงงว่า “เพลงของ AKB เหรอ?” มั้ย

- เพราะพวก “คลั่งเลือดแท้” ก็เหมือนจะมีอยู่ด้วยล่ะนะครับ แต่นั้นมันก็เป็นส่วนที่แข็งแกร่งนะ

สุดะ: นั่นสินะคะ แต่ว่าก็มีความรู้สึกขึ้นมาว่า ยังไงก็ต้องทำ! น่ะค่ะ (หัวเราะ) ตอนที่เริ่มเห็นว่า “น่าจะทำได้นะ” ฉันก็รู้สึกได้ว่าทุกคนน่ะตื่นเต้นกันมาก อยากให้เอาความรู้สึกแบบนี้มาผูกรวมกันค่ะ

- วันเริ่มเล่นสเตจแรก คิโมโตะ (คาน่อน) ซังก็พูดว่า “อยากให้ทีม E เป็นทีมที่เป็นตัวแทนของ SKE ได้” คำพูดนี้น่าประทับใจมาก ได้ฟังแล้วรู้สึกเหมือนกำลังประกาศว่า SKE48 จะท้าทายต่อไปไม่หยุดยั้งเลย

สุดะ: ใช่ค่ะ! ฉันว่าไม่ว่าอะไรก็ทำได้

- สเตจใหม่ทีม E ก็น่าจะเป็นหนึ่งในนั้น แต่รู้สึกว่าทิศทางลมจะเริ่มเปลี่ยนไปอีกแล้ว คุมาซากิ (ฮารุกะ) ซังและฟุรุฮาตะ (นาโอะ) ซังได้ประกาศว่าจะเป็นคนสืบทอดตำแหน่งเซ็นเตอร์ แน่นอนว่าสุดะซังเองก็คงรู้สึกได้ใช่มั้ยครับ?

สุดะ: จะว่ายังดีน้า...ไม่กี่ปีมานี้ ฉันก็เป็นตัวแทนของ SKE48 ยืนอยู่ข้างหน้าพร้อมกับ (มัตสึอิ) จูรินะซัง ก็อาจจะมีถือตัวอยู่บ้าง แม้ยังไม่ถึงขั้นมั่นใจในตัวเองแต่ก็รู้สึกว่าต้องแบกรับความรับผิดชอบอยู่เหมือนกัน ดังนั้นพอได้ยินรุ่นน้องพูดว่า “อยากจะเป็นจูรินะซังคนต่อไป” “อยากจะก้าวข้ามจูรินะซัง” ใจนึงก็คิดว่าพวกเขาพึ่งพาได้จริงๆ อีกใจก็คิดว่า “ถ้าฉันเป็นอีกคนที่พวกเขาอยากก้าวข้ามมั่งก็คงดีน้า” ไม่ได้เป็นหนึ่งในนั้นมันก็รู้สึกแย่นิดหน่อยค่ะ

- โอ้...”ก่อนจะถึงจูรินะซัง ลืมใครไปรึเปล่า?” อะไรประมาณนี้

สุดะ: คิดในใจว่า “ก็ฉันนี่ไง!” ในใจคิดงี้ตลอดเลยค่ะ!

- ย้ำ 2 รอบเลยนะครับ (หัวเราะ) ถ้าทุกคนได้ยินเรื่องพวกนี้ คงตัวสั่นกันหมดแล้ว

สุดะ: ก็อยากลองแกล้งถามพวกเขาดูเหมือนกันว่า “นี่ฉันไม่นับเป็นกำแพงที่อยู่หน้าพวกเธอเหรอ?” (หัวเราะ) แต่ว่าก็อยากให้พวกเขาพยายามให้เต็มที่จริงๆค่ะ ฉันเองก็พร้อมจะแข่งด้วยเหมือนกัน เฮะๆๆ

- ไม่หรอกครับ แบบนี้ถูกต้องแล้ว เราไม่ได้เห็น “Killer สุดะ” มานานแล้ว (หัวเราะ) ไม่รู้ว่าที่พูดหมายความอย่างนี้รึเปล่านะครับ แล้วสุดะซังตอนนี้จับตามองเมมเบอร์คนไหนมากที่สุดครับ?

สุดะ: ใครน้า? แต่นาโอะจังน่ะ ใน “Kin no ai, Gin no ai” มีท่อนที่เราต้องร้องด้วยกัน ฉันรู้สึกเหมือนว่าตัวเองลอยขึ้นมาเลยล่ะ เดิมฉันก็คิดว่านาโอะจังมีสิ่งที่ทำให้ขนลุกได้เสมอตั้งแต่สมัยเป็นเคงคิวเซย์แล้ว เพราะงั้นพอมองดูเธอแล้วฉันรู้ตัวว่าคงทำได้ไม่ดีเท่านั้นแน่ ก็คิดได้ว่าตัวเองต้องพยายามต่อไป อยากเชื่อมั่นว่าตอนนี้ยังไม่ใช่ที่สุดของตัวเองค่ะ

- พูดถึงที่สุดของสุดะซัง ที่ผ่านมาก็ก้าวข้ามลิมิตตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ละครั้งที่ดีดตัวออกไปใช้แรงอย่างมหาศาล ท้าทายกำแพงที่อยู่ข้างหน้ามาเรื่อยๆจนเป็นอย่างทุกวันนี้ได้ไม่ใช่เหรอครับ

สุดะ: ฮุๆๆ ค่ะ

- จะท้าทายต่อไปหรือจะออกตามหาคุณค่าอื่นๆที่ต่างออกไป ตอนนี้เลือกทางไหนครับ?

สุดะ: เรื่องนี้นะ...เลือกทั้งสองทางเลยค่ะ! ไม่ว่าทางไหนฉันก็จะไม่ยอมแพ้ ไม่อยากให้คนพูดว่า “ไม่เห็นจำเป็นต้องยึดติดกับเซมบัตสึ AKB ก็ได้นี่?” แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ใช่ว่าไม่ใส่ใจโลกภายนอกนะคะ คือภายในกรุ๊ปก็ตั้งใจพยายาม งานเดี่ยวนอกกรุ๊ปก็ทำไปพร้อมกันด้วย ที่จริงก็มีคนที่ทำแบบนี้ได้อยู่ไม่ใช่เหรอคะ งั้นฉันเองก็ต้องทำให้ได้เหมือนกัน ยังไงก็ไม่ยอมแพ้ค่ะ!

- ขอบคุณมากๆเลยครับ สำหรับคำตอบแบบ 100% สุดะ อาคารินี้!

(91)[100%SKE48 Vol.2] แปลบทสัมภาษณ์สั้นๆฮารุทามุ(ฟุตามุระ ฮารุกะ) + พี่นก(ทาคายานางิ อากาเนะ) + เอโกะเทน (เอโกะ ยูนะ)

Garage Inc. 

ฟุตามุระ ฮารุกะ

- ถึงจะถ่ายทำไปตั้งแต่ 5 เดือนที่แล้ว แต่รูปที่ใช้ไม่เหมือนคราวก่อนนะครับ

ฮารุ: คราวนี้ไม่ใช้รูปที่ถ่ายเมื่อ 2 ปีก่อนก็ดีแล้วล่ะค่ะ (หัวเราะ)

- กราเวียร์นั้นตั้งชื่อไปตรงๆว่า “Sexy Harley” ถ้าหลังจากนี้ฟุตามุระซังได้ถ่ายอีกจะเป็น “Sexy….” อะไรครับ?

ฮารุ: ถ้าลงติดต่อกันเป็นซีรี่ย์ “Sexy Parts” (อวัยวะที่เซ็กซี่) เป็นไงคะ? คราวนี้ก็เป็น “ริมฝีปาก” 

- จะลงทุกอาทิตย์เลยสินะครับ (หัวเราะ) แล้วส่วนที่เซ็กซี่ของตัวเองคือตรงไหน?

ฮารุ: ทั้งหมดเลยค่ะ แม้แต่ออร่าก็ด้วย!

- นี่เว่อร์เกินไปแล้ว (หัวเราะ)

ฮารุ: ขอโทษค่ะ พูดเว่อร์เกินจริง (หัวเราะ) แต่ว่าฉันไม่ได้คิดว่าหุ่นตัวเองเซ็กซี่เลย

- ความรู้สึกแบบนี้ดีแล้วไม่ใช่เหรอครับ ไม่อวบเกินไปแล้วก็ไม่ผอมเกินไป ดูเป็นคนที่ออกกำลังกายมาดี

ฮารุ: ฉันน่ะ จริงๆแล้วเป็นพวกมองโลกแง่ร้ายค่ะ แต่เทรนเนอร์จะคอยตะโกนว่า “ต้องทำได้สิ! สู้!” พอได้ไปยิมแล้วทำให้ฉันมองโลกแง่ดีขึ้น เพราะงั้นมันดีมากเลยที่จะใช้ปรับอารมณ์ แล้วก็พอได้ไปยิมก็ได้รู้รายละเอียดการเทรนนิ่ง กลายเป็นว่ามีคนล่ำบึ้กมาต่อแถวในงานจับมือเยอะมากเลยค่ะ (หัวเราะ) แบบว่า “ยกได้กี่โลเหรอ?” “ก่อนนอนกินเวย์โปรตีนก็ดีนะ” คุยกันไปฉันก็คิดว่าทั้งที่ฉันเป็นไอดอลแท้ๆนะ (หัวเราะ) แต่ว่าความรู้สึกแบบที่ไม่บังคับตัวเองมากเกินไปมันก็สบายจริงๆค่ะ

- เป็นตำแหน่งที่เป็นเอกลักษณ์ดีนะครับ อยู่ในที่ๆดีใช้ได้เลย ดังนั้นเลยนึกไม่ค่อยออกว่าคู่แข่งของฟุตามุระซังจะเป็นใคร

ฮารุ: เมื่อก่อนฉันจะเป็นแบบว่า ตอนนี้ตั้งเป้าที่คนนี้ ตอนนี้จะตั้งที่คนนี้ แต่ตั้งแต่หาคาแรคเตอร์ของตัวเองเจอแล้วก็ไม่ค่อยสนใจรอบข้างเท่าไหร่แล้วค่ะ เพราะงั้นถ้าจะให้มองคู่แข่งล่ะก็ ทุกคนก็เป็นคู่แข่งหมดล่ะนะ ดังนั้นเลยอยากเป็นตัวของตัวเอง เพิ่มฐานแฟนตัวเองค่ะ ในงานจับมือก็มีคนที่มาครั้งแรกเพราะได้ดู “SASUKE” ด้วยค่ะ

- “SASUKE” แฟนๆหน้าใหม่! บางทีอาจจะติดใจจากตอนถอดเสื้อก็ได้นะครับ

ฮารุ: เป้าหมายฉันปีนี้คือ “มิดชิดให้มากขึ้น” ค่ะ แต่ว่า...จากนี้ไปก็อยากจะตอบแทนให้สมกับที่ตั้งหน้าตั้งตารอเหมือนกันค่ะ (หัวเราะ)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

อยู่นี่เองเหรอ ความรัก

ทาคายานางิ อากาเนะ

- บทสัมภาษณ์นี้ ลงใน “100%SKE48” Vol.2 ด้วย ก่อนอื่นเลย คอนเสิร์ต Zero Position เหนื่อยหน่อยนะครับ

ชูริ: มาดูด้วยสินะคะ? ทราบมาจากชิราอิชิ โคจิซัง(สมาชิกวง YOUR SONG IS GOOD ซึ่งเป็นแฟน SKE) น่ะค่ะ หลังจากคอนเสิร์ตฉันก็เอาแต่พูดเรื่องเพลง Cross (หัวเราะ)

- เราก็อุตส่าห์ตั้งตารอว่า อันดับ 1 ของ request hour จะเป็นเพลง Cross (หัวเราะ) เพราะเห็นว่าเริ่มเคาท์ดาวน์โดยแบ่งเพลงเป็นเพลงไอดอลแต่ละยุค เลยคิดว่าที่ 1 อาจจะใช่ 

ชูริ: อย่างนั้นมันก็กลายเป็นคอนเสิร์ต “เพื่อทาคายานางิ” สิคะ! (หัวเราะ) แต่ว่าคราวนี้ตัวฉันเองได้ร่วมทำงานเบื้องหลังด้วย รู้สึกสนุกมากกว่าเหนื่อยค่ะ ไม่ได้มาเล่นคอนเสิร์ตที่โตเกียวนานแล้ว คราวหน้าถ้ามีงานของ Zero Position อีกก็อยากเล่นคอนเสิร์ต SKE48 ทั้งวงค่ะ! แต่ว่าผลงานมันดีมากตั้งแต่ครั้งแรกเลย ครั้งที่สองคงจะยิ่งยากขึ้นไปอีก

- ครั้งที่ 2 ก็มีความยากอยู่สินะครับ ที่ทำ (เล่ม 2) นี่พวกเราก็คิดอย่างนี้เหมือนกัน

ชูริ: อะฮ่าๆๆๆ นั่นสินะคะ

- คราวนี้น่ะ มีคำถามนึงที่เราถามทุกคนเลย เมมเบอร์ที่ทาคายานางิซังจับตามองมากที่สุดตอนนี้คือใครครับ?

ชูริ: อืม...เหมือนจะมีนะคะแต่แค่ไม่ได้มองว่าเป็นคู่แข่ง นั่นคือเอโกะ (ยูนะ) จังค่ะ เป็นประเภทที่ไม่ว่าเรื่องอะไรก็จะเก็บไว้กับตัวเอง แต่เอโกะจังบอกฉันว่า “พอได้เจอชูริซังก็เริ่มพูดคุยกับคนอื่นได้แล้วค่ะ” ทั้งๆที่ฉันคิดว่าคงจะไม่สนิทกับเด็กคนไหนเป็นพิเศษแล้วนะ แต่มีเด็กที่เดินตามรอยฉันอยู่ก็เหมือนได้ทิ้งมรดกเอาไว้เลย

- ได้ไปทานข้าวด้วยกันมั่งมั้ยครับ?

ชูริ: ไม่เคยค่ะ เธอแทบไม่ยอมสบตาฉันเลย เวลาคุยกันปกติก็จะอยู่ข้างๆ (หัวเราะ) ฉันพูดเองอาจดูเว่อร์ไป แต่ความรักจากเอโกะจังมันบริสุทธิ์มากๆเลยค่ะ ตรงไปตรงมามาก...เรื่องนี้น่ะไว้คราวหน้ามาคุยกันอีกรอบนะคะ

- แฟนๆ SKE48 คงจะร้อง “อยากเป็นทาคายานางิจังเลย” กันใหญ่แล้ว (หัวเราะ) แล้วจะหาโอกาสมาใหม่นะครับ ฝากด้วยครับ!  

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

รักแรกของนางฟ้า

เอโกะ ยูนะ

- คราวนี้เราตัดภาพเซ็ต "เอโกะเทนบิกินี่" ที่ไม่เคยตีพิมพ์มาลงครับ

เอโกะ: ขอบคุณนะคะ (หัวเราะ)

- อันนี้อาจจะไม่เกี่ยวกับกราเวียร์นะครับ คือก่อนหน้านี้เราได้คุยกับทาคายานางิ (อากาเนะ) ซัง....

เอโกะ: (โพล่งออกมา) เอ๋! อะไรเหรอคะ? คุยอะไรเหรอ?

- อย่างพวกเรื่องความรักของเอโกะซัง อะไรนั้นล่ะครับ (หัวเราะ)

เอโกะ: ดูเหมือนจะมาทางฉันคนเดียวเลยนะคะ (หัวเราะ) ถึงมันจะไม่ผิดก็เถอะ ฮุๆๆ....

-  ก็ดูแล้วตอนนี้เหมือนเรื่องราวความรักกำลังจะเริ่มขึ้นเลย เป็นสีหน้าของเด็กสาวที่ดูแปลกไปจากปกตินี่ครับ!

เอโกะ: แรกสุดคงเป็นตอนสเตจ "Ramune no nomikata" น่ะ...

- (เริ่มพูดถึงเองเป็นครั้งแรกเลย!)

เอโกะ: ทั้งรุ่นเดียวกันและรุ่นพี่ในทีมจบการศึกษากันไป ทั้งได้เป็นเซมบัตสึครั้งแรกใน Coquettish Juutaichuu ปรับอารมณ์ตัวเองไม่ทันเลยค่ะ ก่อนหน้าสเตจจะเริ่มก็แอบร้องไห้อยู่ข้างหลังคนเดียว ตอนนั้นเองก็ได้ยินเสียงชูริซังเข้ามาเรียก ฉันน่ะเวลามีเรื่องกลุ้มใจจะไม่ค่อยปรึกษาใคร ชอบเก็บเอาไว้กับตัวเอง แต่ถ้าเป็นชูริซังก็จะพูดด้วยได้ค่ะ คืนวันนั้นก็ส่งเมล์ไป แล้วเธอก็บอกมาประมาณว่า "ถ้าโอเคกับฉันล่ะก็ ฉันอยู่ตรงนี้เสมอนะ" เฉยเลยค่ะ!

- "เป็นไปได้ว่านี่จะเป็นรักครั้งแรกของเอโกะ ยูนะ" ชัดเจนขึ้นมาเลยนะครับ (หัวเราะ)

เอโกะ: จะว่าไงดีล่ะ...แบบว่าสุดยอด...เขินมากเลย! ขนาดเวลาว่างๆก็อยู่ด้วยกันบ่อยขึ้น ไม่ว่าจะเป็นความฝันของฉัน หรือมีเรื่องอะไรดีๆ ก็บอกกับชูริซังหมดเลย...ประมาณนั้นแหละค่ะ 

- ยิ่งได้คุยก็ยิ่งรู้สึกถึงความเป็นนางฟ้าของเอโกะซัง งั้นขอเปลี่ยนเรื่องนิดนึงนะครับ (หัวเราะ) ฟุรุฮาตะ (นาโอะ) ซังที่อยู่รุ่นเดียวกันและคุมาซากิ (ฮารุกะ) ซังรุ่นน้องได้ประกาศว่าจะเป็นเซ็นเตอร์ให้ได้ เอโกะซังมองเรื่องนี้ยังไงครับ

เอโกะ: ฉันก็ทำกิจกรรมในฐานะ SKE48 มาประมาณ 5 ปีแล้ว แน่นอนว่าตำแหน่งที่เป็นเป้าหมายก็คือเซ็นเตอร์ค่ะ แต่จนกว่าจะสามารถพูดออกไปได้เต็มปากก็อยากจะแข็งแกร่งกว่านี้ค่ะ ความรู้สึกเจ็บใจกับตำแหน่งที่ยืนอยู่ก็มีเหมือนกัน

- เพราะชื่อเอโกะซังอยู่ติดกับทาคายานางิซัง รู้สึกเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นเลยล่ะครับ คราวหน้าขอสัมภาษณ์ "เอโกะชูริ" ด้วยนะครับ!

เอโกะ: ยินดีค่ะ! ถึงจะนั่งมองหน้าตรงๆไม่ได้ก็ตาม (หัวเราะ)

(91)[100%SKE48 Vol.2] แปลบทสัมภาษณ์โอจัง x ยูกะตัน (สุเอนากะ โอกะ x อาซาอิ ยูกะ)

การพลิกผันด้วยประกายไฟซึ่งเกิดจากความเจ็บใจจากแถวหลังสุด

พลุนั้นพวกเราจะเป็นคนจุดเอง

การแสดงอย่างเต็มที่ด้วยผมที่ยาวสลวย ไม่ว่าจะอยู่ตรงไหนก็สามารถดึงดูดสายตาได้อย่างอาซาอิ ยูกะ และสุเอะนากะ โอกะ

ในฐานะ “7D2” ลูกคนสุดท้องของ SKE48 คู่หูที่เกลียดการยอมแพ้ได้พูดถึงความทะเยอะทะยานอันร้อนแรง เมื่อรุ่น 8 เข้ามา แน่นอนว่ามันจะต้องร้อนแรงยิ่งขึ้นไปอีกอย่างไม่ต้องสงสัย!

อาซาอิ ยูกะ x สุเอนากะ โอกะ

2 คน 21 ตำแหน่ง

- ก่อนอื่นอยากถามถึงความสัมพันธ์ของทั้ง 2 คนครับ เป็นยังไงครับ?

โอจัง: เพราะเราต้องขึ้นแสดงสเตจใหม่ทีม E (เริ่มวันที่ 9 กันยายน 2016) ด้วยกัน ก็เลยได้อยู่ด้วยกันเยอะมากค่ะ

- เคยไปเที่ยวด้วยกันมั้ย?

โอจัง: ถ้าแค่ 2 คน ยังไม่เคยค่ะ

ยูกะตัน: เคยแต่ไปด้วยกันหลายคน

- ที่เชิญทั้ง 2 คนมา เพราะได้ดูไลฟ์ที่มิฮามะเมื่อเดือน 8 ครับ คุณสองคนเป็นเซนเตอร์คู่ในการแสดงของเคงคิวเซย์เพลง Hanabi wa Owaranai เป็นการแสดงที่น่าสนใจมาก

ทั้งคู่: ขอบคุณมากค่ะ!

- นอกจากนั้น ในคอนเสิร์ตจบการศึกษาของชิบาตะ อายะซัง (ที่ Zepp Nagoya) ก็โดดเด่นมาก ในสเตจวันแรกของทีม E ก็เป็นเคงคิวเซย์แค่ 2 คนที่ได้ขึ้นแสดง เพราะงั้นเลยคิดว่าจะต้องคุยด้วยให้ได้น่ะครับ

ทั้งคู่: ขอบคุณค่ะ

- มีโอกาสได้ออกมายืนแถวหน้ามากขึ้นแล้ว เริ่มรู้สึกบ้างมั้ยครับ?

ยูกะตัน: นั่นสินะคะ เราสองคนต่างก็เคยยืนข้างหลังสุดมาแล้ว

โอจัง: น่าจะประมาณปีก่อน

ยูกะตัน: ตอนแสดงเพลง Mae no Meri ในสเตจ เราสองคนก็ยืนอยู่หลังสุดของริมทั้งสองฝั่ง

โอจัง: อยู่ตรงริมสุดของแถวสุดท้าย ตอนที่รู้ตำแหน่งของตัวเองรู้สึกเจ็บใจมากเลยค่ะ

ยูกะตัน: เจ็บใจมากจริงๆ แต่ตอนนี้ฉันได้ยืนเซนเตอร์เพลง Gonna Jump ในสเตจเคงคิวเซย์ ส่วนโอจังก็ยืนเซนเตอร์ใน Kin no ai, Gin no ai

- ใน 1 ปีที่ผ่านมานี้ พยายามทำอะไรบ้าง?

โอจัง: เพราะอยากขึ้นแสดงในสเตจเลยพยายามค่ะ สมัยก่อนฉันน่ะ สมมติว่าจะส่งเคงคิวเซย์ไปงาน 4 คน ฉันจะไม่ได้ไปแน่นอน คงเพราะยังแสดงได้ไม่ดีพอ เพราะอยากจะทำงานพวกนั้นเลยยิ่งต้องพยายามมากขึ้น

- ซ้อมอย่างเอาเป็นเอาตายเลย?

โอจัง: ใช่ค่ะ!

- ซ้อมในห้องซ้อมเหรอครับ?

โอจัง: ใช่ค่ะ ก่อนอื่นก็จำท่าเต้นมาจากบ้าน แล้วก็มาซ้อมกับเพลงในห้องซ้อม จากนั้นก็เริ่มเต้น ตรงไหนที่ยังไม่ดีก็จะซ้อมอีก...ประมาณนี้ค่ะ

- รุ่น 7 คงไม่ได้มารวมตัวกันซ้อมสินะครับ?

โอจัง: ซ้อมแยกกันค่ะ

ยูกะตัน: เราไม่มีโอกาสที่จะรวมตัวกันค่ะ เลยต้องซ้อมแยกกัน

- นั่นสินะ แต่ละคนก็ต้องแยกกันขึ้นสเตจ คงจะรวมตัวกันก็ยาก นี่จำได้กี่สเตจกันครับ?

ยูกะตัน: ฉันได้ 7 สเตจค่ะ!

โอจัง: ฉันได้ 6 ค่ะ!

ยูกะตัน: ฉันน่ะได้ 9 ตำแหน่งใน 7 สเตจ

โอจัง: ในเสตจ Party ฉันจำได้ 4 ตำแหน่งล่ะ...

ยูกะตัน: เก่งจัง!

โอจัง: KII 3 ตำแหน่ง, S 2 ตำแหน่ง, E 2 ตำแหน่ง สเตจใหม่ทีม E 1 ตำแหน่ง ก็เท่ากับ....12 ตำแหน่ง!

- จำได้เยอะขนาดนั้นเลย! นี่เรียนรู้ด้วยตัวเองหมดเลยรึเปล่าครับ?

โอจัง: แรกๆก็เรียนรู้ด้วยตัวเองค่ะ

ยูกะตัน: พวกเราได้อันเดอร์ครั้งแรกช้ามากค่ะ

โอจัง: เพิ่งได้เริ่มเมื่อเดือน 1 ปีนี้ (2016) เอง

ยูกะตัน: ของฉันเริ่มเดือน 12 ปีที่แล้ว (2015) ตอนนั้นรุ่น 7 แทบจะได้อันเดอร์กันไปหมดแล้ว รู้สึกว่า “แย่แล้ว” จริงๆค่ะ

โอจัง: กังวลมากเลยล่ะ

ยูกะตัน: ก็เลยเริ่มพยายามซ้อมให้มาก...

- ปรับตัวเหรอครับ?

ทั้งคู่: ค่ะ!

- ฮ่าๆๆๆ คงเคยคิดว่า “ต้องปรับตัวให้ได้ สู้ตาย!” สินะ

ทั้งคู่: คิดค่ะ!

โอจัง: พอไปบอกผู้จัดการว่า “ตำแหน่งนั้นกับตำแหน่งนี้ฉันจำได้แล้วนะคะ!” ก็จะได้รับการทดสอบ

ยูกะตัน: สอบไม่ผ่านก็มีเหมือนกันนะคะ ตอนทดสอบรุ่น 7 ที่จะขึ้นสเตจ Seifuku no me  ครั้งแรก ฉันตกล่ะ!

โอจัง: ฉันน่ะขนาดทดสอบรอบสองแล้วก็ยังตกค่ะ

ยูกะตัน: นั่นน่ะ ร้องไห้หนักมากเลย แต่ว่าพอตอนหลังซ้อมจนจำได้แล้ว ก็ผ่านการทดสอบ ในที่สุดก็ได้ยืนในจุดที่เคยสอบตก รู้สึกแบบทำสำเร็จแล้ว!

- รุ่น 7 เดบิวต์ครั้งแรกในไลฟ์งานจับมือเปิดตัวเพลง Coquettish Juutai chuu (ที่ Pacifico Yokohama) เมื่อวันที่ 31 มีนาคมปีที่แล้ว (2015) ยังจำความรู้สึกวันนั้นได้มั้ยครับ?

ทั้งคู่: จำได้ค่ะ!

โอจัง: ตื่นเต้นมากค่ะ ตำแหน่งในตอนนั้นดีมากๆเลย อยู่ตำแหน่ง 3 กับ 4 ค่ะ!

ยูกะตัน: ฉันอยู่ตำแหน่ง 2 ค่ะ! เซนเตอร์คือคาโน่จัง คาโน่จังน่ะป็อปมากตั้งแต่เริ่มออดิทชั่น ได้ที่ 1 น่ะค่ะ

- ตอนออดิทชั่นรุ่น 7 มีป็อปปูล่าร์โหวตสินะ งั้นสเตจ Party วันแรกเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคมล่ะครับ?

ยูกะตัน: ฉันชนะยูนานะ (โอบาตะ ยูนะ) ด้วยค่ะ!

โอจัง: ฉันได้อยู่หน้ากว่าราระ (โกโต้ ราระ) อีกค่ะ!

- พูดอีกอย่างคือ ตั้งแต่นั้นก็ตกลงไปเรื่อยๆ ทั้งสองคนก็เป็นพวกไม่ชอบความพ่ายแพ้ แล้วที่โรงเรียนมีเรื่องที่ไม่ยอมแพ้มั้ยครับ?

โอจัง: ตอนที่แข่งกับเพื่อนๆเรื่องการสอบ ฉันแพ้ค่ะ ตอนที่เพื่อนมาอวดว่าได้คะแนนเยอะกว่าฉันน่ะ มันเจ็บใจชะมัด!

ยูกะตัน: ตอนฉันอยู่ประถมฉันเป็นกรรมการนักเรียนค่ะ ฉันถนัดสรุปเรื่องต่างๆ แต่ตอนนี้ได้ทำกิจกรรมของ SKE48 ตามที่ฝัน เลยแทบไม่ได้คุยกับเพื่อนๆในห้องเลยค่ะ

- อ๊ะ? เป็นงั้นเหรอ?

ยูกะตัน: เพราะงั้น หลังจากนี้จะพยายามมีเพื่อนให้มากขึ้น!

- นี่เราคุยอะไรกันอยู่เนี่ย (หัวเราะ) ที่อยากทราบคือเรื่องที่ไม่ยอมแพ้ต่างหากครับ

ยูกะตัน: ดันพูดไปคนละเรื่องเลย (หัวเราะ)

แรงผลักดันของทั้งสองคน

- สำหรับการดิ้นรนต่อสู้ของทั้งสองคน ถ้าถูกชมเรื่องไหนจะดีใจที่สุดครับ?

โอจัง: เรื่องไหนก็ดีใจค่ะ แต่ถ้ามีคนบอกว่า “แสดงได้ดีมากเลย” จะดีใจมากค่ะ!

ยูกะตัน: “ตรงนี้ของเพลงนั้นน่ะ ทำได้ดีมากเลย” ถ้าชมแบบนี้จะดีใจมากค่ะ ฉันน่ะชอบสุดะ อาคาริซังมาก ตอนที่ได้ดู “Koisuru Fortune Cookie” ในทีวี พอเห็นสุดะซังโพสท่าทำมือเป็นรูปหัวใจก็ชอบเลยค่ะ เป็นเพราะโมเม้นท์นั้นเลย! ดังนั้นถ้าฉันทำให้คนชอบแบบนั้นได้บ้าง ก็จะดีใจมาก

- ก่อนหน้านี้ชอบ 48group มาก่อนรึเปล่า?

ยูกะตัน: ฉันได้ไปดูคอนเสิร์ต SKE48 ที่นาโกย่าโดมค่ะ (เมื่อเดือน 2 ปี 2014)

- เกี่ยวกับที่มีลูกพี่ลูกน้องเป็นคิซากิ ยูริอะรึเปล่า?

ยูกะตัน: ใช่ค่ะ

- สุเอนากะซังเป็นแฟน 48group รึเปล่าครับ?

โอจัง: ฉันชอบ SKE48 มานานแล้วค่ะ ยังได้ไปตามรอยสถานที่สำคัญด้วย

- เห็นในบล็อกแล้วล่ะครับ (หัวเราะ) ทั้งสองคนมีกิจกรรมที่น่าสนใจมาก แล้วอะไรที่เป็นแรงผลักดันครับ?

ยูกะตัน: การได้พบปะกับแฟนๆค่ะ งานจับมือน่ะสนุกมาก อยากให้แฟนๆมาเพิ่มขึ้นแม้คนนึงก็ยังดี ถ้าคุยเหมือนๆกันหมดก็คงน่าเบื่อ เพราะงั้นจะพยายามคุยเรื่องที่ไม่ซ้ำกันค่ะ

- ถึงจะเพิ่งอยู่ม.1 แต่สุดยอดเลยนะครับ!

ยูกะตัน: ช่วงนี้ก็มีแฟนๆของสุดะ อาคาริซังมาด้วยค่ะ! คุยเรื่องสุดะซังกัน สนุกจริงๆค่ะ!

- ตอบด้วยใบหน้าที่ดูมีความสุขจากใจเลยนะ (หัวเราะ) ความสามารถในการสื่อสารของทั้งสองคนนั้นดีมากเลยนะครับ คุยกับผู้ใหญ่ไม่กลัวเหรอครับ?

ยูกะตัน: ก่อนฉันเข้ามา SKE48 ก็เคยสัมภาษณ์ในรายการทีวีค่ะ ตอนที่ถามว่าอาหารเป็นไงมั่ง ฉันได้แต่พูดว่า “อร่อยค่ะ” แต่ว่าตั้งแต่เข้า SKE48 มาก็ค่อยๆพูดเก่งขึ้นแล้ว

- ยินดีด้วย (หัวเราะ) แล้วแรงผลักดันของสุเอะนากะซังล่ะครับ?

โอจัง: แรงผลักดันคือการได้เข้ามาอยู่ SKE48 ค่ะ ฉันอยากเข้า SKE48 อยากเต้นแบบ SKE48 มีแฟนๆมาดู มีรุ่นพี่ มีรุ่นเดียวกัน พวกนี้เป็นแรงผลักดันหมดเลย

- ทำไมถึงชอบ SKE48 ขนาดนี้ล่ะ?

โอจัง: เพราะการเต้นที่เท่มาก ได้ดูพวกเขาเปล่งประกายในทีวีก็ชื่นชมมากๆค่ะ ตั้งแต่ “Tsuyoki mono yo” ก็เริ่มชอบแล้ว

- ที่แท้ก็คนเก่าแก่ (หัวเราะ)

โอจัง: ตอนนั้นอายุประมาณ 7 ขวบค่ะ ตอนป.4 ก็อยากเป็นไอดอล แม้ตอนนั้นจะทำงานนางแบบอยู่แต่ก็อยากลองเป็นไอดอล อีกอย่างมีรุ่นพี่นางแบบที่ได้เข้า AKB48 ด้วย รู้สึกว่าสุดยอดมาก ฉันก็เลยอยากเข้าบ้างน่ะค่ะ

- รุ่นพี่คนนั้นคือ?

โอจัง: โยโกชิม่า อาเอริจังค่ะ

- ดราฟต์รุ่น 1 ที่มาจากไอจินั่นเอง

โอจัง: แต่ว่า ที่รู้สึกประทับจากที่ดูทางทีวีก็สำคัญค่ะ อยากจะเป็นคนที่สร้างตวามประทับใจแบบนั้นได้บ้าง

- แค่ป.4ก็มีความคิดลึกซึ้งขนาดนี้แล้ว! อาซาอิซังเริ่มรู้จัก SKE48 จากลูกพี่ลูกน้องยูริอะหรือเปล่าครับ?

ยูกะตัน: จริงๆฉันเป็นพวกขี้อายค่ะ เพราะงั้นเลยไม่ค่อยได้คุยกับยูริอะซังเท่าไหร่ แต่ว่าตอนนาโกย่าโดม ได้เห็นยูริอะซังโซโล่เพลง Sore demo suki dayo ก็เลยเริ่มคิดว่า ฉันก็อยากเข้า SKE48 เหมือนกัน!

จะแพ้รุ่น 8 ไม่ได้

- อยากทราบความคิดของทั้งสองคนครับว่ามีความประทับใจเกี่ยวกับอีกฝ่ายยังไง?

โอจัง: ยูกะตันน่ะแสดงสีหน้าอารมณ์ออกมาเก่งมากค่ะ ในสเตจก็ยิ้มได้สุดยอดมาก รู้สึกว่าเท่ชะมัด เปลี่ยนสีหน้าได้เก่งมากเลย

ยูกะตัน: โอจังน่ะหน้าตาดีมาก สวยมากเลยค่ะ! ไม่ว่าส่วนไหนก็สวย

โอจัง: ชมกันเว่อร์ไปแล้ว (หัวเราะ)

ยูกะตัน: อีกอย่างหุ่นก็เพรียวบาง มีสไตล์มากๆ คาแรคเตอร์ก็สุดยอด แต่คาแรคเตอร์หลังเวทีกับบนเวทีน่ะไม่เหมือนกันนะคะ ชุดซ้อมน่ะเป็นลายเสือดาว!

- ม.3 ก็ใส่ลายเสือดาวแล้ว!

โอจัง: ค่ะ!

ยูกะตัน: ฉันคงใส่ไม่ได้อ่ะ!

- อย่าใส่นะครับ (หัวเราะ) แล้วความประทับใจบนเวทีล่ะ?

โอจัง: การเต้นของยูกะตันกางออกไปกว้างมาก เพราะงั้นฉันเองก็จะยอมแพ้ไม่ได้ รู้ตัวว่าต้องตามให้ทันค่ะ ถ้ายูกะตันอยู่ข้างๆจะรู้สึกว่าต้องพยายามค่ะ

ยูกะตัน: (พูดเสริมขึ้นมา) ฉันก็เหมือนกัน เหมือนกันมากเลย! ไม่อยากยอมแพ้จริงๆ รู้จัก Skirt Hirari มั้ยคะ?

- ก็รู้จักอยู่ครับ (หัวเราะ)

ยูกะตัน: โอจังตอนนั้นน่ะแสดงสีหน้าได้ดีมาก แม้จะเต้นอยู่ข้างหน้าฉัน แต่ขนาดอยู่ข้างหลังก็ยังรู้สึกได้ถึงออร่าเลย

- ตอนสัมภาษณ์สุเอนากะซังเมื่อปีที่แล้ว จำได้ว่าบอกว่า “ถึงฉันจะไม่ได้น่ารักอะไร แต่ก็อยากให้คนเห็นว่าใน SKE48 มีเด็กแบบนี้กำลังพยายามอยู่น่ะค่ะ” ตอนนี้ก็ยังไม่มั่นใจในตัวเองเหรอครับ?

โอจัง: ใช่ค่ะ มีทั้งเมมเบอร์ที่น่ารักๆ ทั้งเมมเบอร์ที่เป็นตัวของตัวเองอยู่มากมาย ฉันก็อยากเรียนรู้จากพวกเธอค่ะ

- ทั้งๆที่ถ้าเทียบกับเมื่อก่อน ตอนนี้ก็ได้ยืนในตำแหน่งที่ดีแล้วนะครับ?

โอจัง: นั่นสินะคะ

ยูกะตัน: แต่ก็จะเอ้อระเหยไม่ได้! เพราะจะร่วงลงไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แม้จะเคยเต้น Coquettish Juutai chuu อยู่หน้าสุด แต่ตั้งแต่ครั้งนั้นก็ถอนร่นลงมา เพราะเป็นแบบนี้ เลยคิดว่าจะมัวเอ้อระเหยไม่ได้ค่ะ อีกไม่นานรุ่น 8 ก็จะเข้ามาแล้ว จะแพ้ไม่ได้ค่ะ

- แน่นอนว่าเริ่มจับตามองรุ่น 8 แล้วสินะ?

โอจัง: ใข่ค่ะ!

ยูกะตัน: มากเลยค่ะ! จะต้องเด็กแบบราระเข้ามาแน่!

- สุเอนากะซัง ทุกครั้งที่เขียนบล็อกก็เขียนว่า “อยากจะทุ่มเทเพื่อ SKE48” ตรงนี้มันมีความหมายอะไรมั้ยครับ?

โอจัง: ตั้งแต่เริ่มออดิทชั่นก็พูดแบบนี้แหละค่ะ นั่นเป็นเพราะว่าอยากทำเพื่อ SKE48 ค่ะ! ที่โรงเรียนฉันน่ะ มีคนสนใจ SKE48 มากขึ้นเพราะฉันได้เข้าวงมาค่ะ เพราะงั้นอยากให้คนรู้จักมากๆขึ้นไปอีก

เพื่อโซโล่ที่นาโกย่าโดม

- ช่วยบอกเป้าหมายต่อจากนี้หน่อยครับ

ยูกะตัน: เลื่อนขึ้นทีมค่ะ! เราสองคนได้ขึ้นสเตจวันแรกของทีม E ทั้งรุ่นพี่และอีกหลายเรื่องเป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัส แต่ก็รู้สึกว่าทีมนี่สุดยอดไปเลย เลื่อนขึ้นทีมแล้วก็มุ่งหน้าต่อไป

โอจัง: ทั้งเลื่อนขึ้นทีมแล้วก็เซมบัตสึเป็นเป้าหมายค่ะ แต่ว่าฉันน่ะอยากจะเป็นคนที่ SKE48 ขาดไม่ได้ ถึงจะยังไม่รู้ชัดเจนว่าต้องทำยังไง แต่อย่างจูรินะซังก็เป็นคนที่ขาดไม่ได้ใช่มั้ยล่ะคะ ก็อยากจะเป็นแบบนั้นค่ะ

- รุ่น 7 น่ะ หลังจากมีสเตจเคงคิวเซย์ไม่กี่เดือนก็มีคนได้ขึ้นทีมแล้ว โมเม้นต์ที่ประกาศ (เลื่อนขึ้นทีม) คิดอะไรอยู่ครับ?

ยูกะตัน: ช่วงนั้นยังไม่ได้อันเดอร์เลยด้วยซ้ำ....

โอจัง: ฉันรู้ตัวดีค่ะว่ายังไงก็ยังไม่ได้ขึ้นทีม ช่วงนั้นมีแค่สเตจเคงคิวเซย์กับงานจับมือ รู้สึกว่าตัวเองในตอนนั้นยังไงก็ขึ้นทีมไม่ได้ แน่นอนว่าเจ็บใจมากที่ถูกแซงไป แต่ตอนนั้นมีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะแยะเลยค่ะ

- สุดท้ายอยากทราบว่า สำหรับตัวเองแล้วคู่แข่งคือใครครับ?

โอจัง: สำหรับฉันคือเมมเบอร์ทุกคนค่ะ แม้ว่าทั้งรุ่นเดียวกันทั้งรุ่นพี่จะเป็นพวกพ้อง แต่ว่าอยากจะก้าวข้ามรุ่นพี่ค่ะ ส่วนรุ่นเดียวกันถ้ายืนอยู่ข้างหน้า ฉันก็จับตามองค่ะ

ยูกะตัน: ส่วนฉันคือโอจังค่ะ!

โอจัง: (หันมองยูกะตัน)

ยูกะตัน: ในเพลง Hanabi wa owaranai (ที่มิฮามะ) ถึงจะได้ยืนข้างๆโอจัง แต่ตรงท่อนที่ 2 โอจังก็อยู่ตำแหน่ง 0 ส่วนฉันอยู่ตำแหน่ง 2 แน่นอนว่าตำแหน่ง 0 กับ 2 มันไม่เหมือนกัน ตอนนั้นรู้สึกแพ้ค่ะ เจ็บใจมากด้วย

- แต่ดูแล้วก็เป็น W center นี่หน่า

ยูกะตัน: ถึงจะดูเป็นอย่างนั้น แต่มันก็ไม่ใช่ค่ะ

- นั่นแหละครับ คำตอบแบบนี้แหละที่อยากได้ยิน เพราะงั้นเลยถามไป

ยูกะตัน: อย่างนี้เองสินะคะ (หัวเราะ)

- คิดว่าคำตอบที่ตอบมานี้ต้องใช้ความกล้าน่ะครับ จนถึงตอนนี้ มีเรื่องที่เสียดายเพราะ “ตอนนั้น ถ้ามีความกล้าล่ะก็...” บ้างมั้ยครับ?

ยูกะตัน: คำตอบนี้อาจจะไม่ตรงคำถามเท่าไหร่นะคะ เมื่อก่อนเคยมีตอนที่ฉันกับโอจังจะต้องขึ้นสเตจทีม E แล้วจู่ๆโอจังคอเคล็ดเลยขึ้นสเตจไม่ได้ ตอนนั้นก็ไปถามเคงคิวเซย์ว่า “มีใครมาแทนได้มั้ย?” แต่ก็ไม่มีใครยกมือ ถ้าฉันไม่ได้ต้องขึ้นอยู่แล้วล่ะก็ ฉันจะยกมือค่ะ

โอจัง: เข้าใจเลย!

ยูกะตัน: สุดท้ายเป็นไอคาว่า โฮโนกะจังขึ้นแสดง โฮโนโนะก็ได้รับคำชมนะแต่รู้สึกเสียดายยังไงไม่รู้ (ที่ไม่ยอมยกมือ)

โอจัง: ใช่แล้วล่ะ! แต่ว่านะถึงจะต้องใช้เวลารักษาอาทิตย์นึง แต่แค่สองวันก็หายเคล็ดแล้ว แล้วฉันก็ขึ้นแสดงเลย ถูกเรียกว่า “พลังรักษาปีศาจ” ค่ะ

- งั้นไม่ทราบว่าปีศาจสุเอะนากะซังเคยมีเรื่องที่ “แค่กล้าก็พอแล้ว” บ้างมั้ยครับ?

โอจัง: จริงๆก็อยากจะพูดเรื่องเสน่ห์ของ SKE48 ออกไปให้มากขึ้นค่ะ แต่ไม่แน่ใจว่าตัวเองสื่อสารออกไปดีแล้วรึยัง ก็เลยยังไม่ค่อยกล้าพูดออกมา

- ถ้างั้น ก็ลองสื่อสารออกมาตอนนี้เลยสิครับ

โอจัง: SKE48 เป็นวงที่ร้อนแรงจริงๆ รุ่นพี่ทุกคนก็พยายามกันเต็มที่ เพื่อนรุ่นเดียวกันก็มีข้อดีนับไม่ถ้วน ส่วนความรู้สึกมุ่งมั่นที่จะไม่ยอมแพ้ให้วงอื่นนี่เป็นข้อดีของฉันค่ะ ความรู้สึกว่าเป็นคู่แข่งของแต่ละทีมก็รุนแรงมากด้วย

- ทั้งสองคนต่างก็เกลียดความพ่ายแพ้ ต่อสู้เพื่อ SKE48 ถ้ามีความร้อนแรงแบบนี้ล่ะก็ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ได้ทั้งนั้นครับ!

ทั้งคู่: (แทรกขึ้นมา) นาโกย่าโดม!

โอจัง: เพราะเป็นวงของนาโกย่านี่เนอะ อยากจะเริ่มจากบ้านเกิดค่ะ

ยูกะตัน: คราวนี้จะไม่ใช่ที่นั่งคนดูค่ะ แต่อยากจะเห็นวิวจากบนเวที!

- ถ้างั้น ถ้าได้ขึ้นไปแสดง Sore demo suki dayo คงจะสุดยอดมากเลยครับ!

ยูกะตัน: ฉันก็อยากร้องโซโล่ค่ะ!

โอจัง: งั้น ฉันก็จะโซโล่เพลง Tsuyoki mono yo ค่ะ!

- อยากโซโล่ Tsuyoki mono yo ก็ต้องเป็นคนที่แข็งแกร่งให้ได้นะครับ (หัวเราะ)